از مادری پرسیدند:
ـ برای اینکه فرزندت خوب تربیت شود، چه کار میکنی؟
لبخندی زد و گفت:
ـ هر روز سعی میکنم خودم آدم بهتری باشم.
گفتند:
ـ همین؟! پس تکلیف آموزش و نصیحت و تذکر چه میشود؟
گفت:
ـ فرزند من بیشتر از آنکه حرفهای مرا بشنود، زندگی مرا میبیند.اگر راستگویی میخواهم، باید راستگو باشم.اگر آرامش میخواهم، باید آرامش را تمرین کنم.اگر احترام میخواهم، باید در رفتارم احترام را ببیند.
تربیت، همیشه از جایی که ما فکر میکنیم شروع نمیشود.
گاهی کودک را رها کن تا خودش را تربیت کند؛و تو، کمی بیشتر روی خودت کار کن.
چون بچهها آن چیزی نمیشوند که مدام به آنها میگوییم؛بخش بزرگی از آن چیزی میشوند که هر روز در ما میبینند.
پرسیدند:
ـ اما اگر فقط مادر روی خودش کار کند چه؟اگر پدر همچنان با همان روشهای قدیمی و سنتی رفتار کند؟
مادر خندید و گفت:
ـ خب… طبیعتاً اگر پدر هم همراه باشد و او هم روی خودش کار کند، اثرش خیلی خیلی بیشتر خواهد بود!بالاخره بچه فقط یک والد ندارد که!
اگر قرار باشد یکی خودش تلاش کند تا «با آرامش حرف بزند»و دیگری با فریاد جواب بدهد،یکی استقلال را در خود افزایش دهد تا الگو باشد و دیگری همهچیز را به جای بچه انجام دهد…
ممکن است آخرش یک آش شل قلمکاری از آب دربیاید که اسمش را نمیشود گذاشت تربیت!
بهتر است پدر و مادر قبل از اینکه بپرسند:
«با فرزندمان چه کار کنیم؟»
یک بار از خودشان بپرسند:
«ما برای بهتر شدن خودمان چه کار میکنیم؟»
#کافهیادگیری☕️#تربیتفرزند
شاد زی و خدایی